Kreeg van een ROA collega een verzoekje om een review te schrijven over het
regionale Soundcrave.
De cd was keurig netjes geleverd in een katonnen envelopje met een bijbehorend
biografie. De eerste indruk is dat de band met ex leden van No Inner Limits,
Quator Nion en Firefly het prima geregeld hebben.
Maar waar het om gaat is natuurlijk de muziek. Wat als eerste opvalt is dat deze
4 nummers tellende ep uit 2010 prima geproduceerd is. Heb wel eens slechter klinkende
demo's gehoord.
Disoder is een uptempo opener, melodieuze metal met een kleine progressieve inslag. Het
doet me wat denken aan de oude Fates Warning en Queensryche. Deze laatste band wordt
ook genoemd als invloed ( volgens de bio.). Net als o.a.System of a Down en Rage. Maar die
vergelijkingen hoor ik niet zo. Het titel nummer is een semi ballade met een rustig intro dat
gaande weg steeds heftiger wordt. Niet origineel maar welke band is dat tegenwoordig nog wel?
Het luistert echter wel prima weg. In War With You begint wederom rustig maar barst al snel
los in een heftige rocker. Hoewel het m'n aandacht niet helemaal kan vast houden is het middenstuk
echter interessant. Het betreft een paar leuke "Maiden loopjes". Ook wordt er prima
er gesoleerd.
Wat me wel wat stoort is de zang. Een mix tussen Blaze Bayley en Geoff Tate. Opzich niets
mis mee. Maar sommige noten worden niet gehaald en de uitspraak is soms niet optimaal.
Helaas komt dit te veel naar voren in het slot nummer In The the of The Rainbow. Overigens
heeft het nummer wel een lekkere riff wat het niveau weer wat opkrikt.
Al met al zullen er nog wel een paar punten verbeterd moeten worden. Maar een prima startschot
is gegeven.

Review: Kevin Scholten.

Eindelijk viel dan de nieuwe CD van de Chileense band Drakher bij me in de bus.
Ik heb al enkele jaren via MSN contact met zanger Gianni (G. Warlock) en weet zodoende behoorlijk wat over de ins en outs van deze band. Drakher, begonnen als Judas Priest coverband, bestaat sinds 2002. Naast zanger G. Warlock bestaat de huidige band uit gitarist Alex Jr., Guillermo Gomez op bas en drummer Walter Tölg. Nadat ik al behoorlijk onder de indruk was van de voorganger Primal Machine was ik des te benieuwder hoe hun nieuwe CD Rejector zou klinken. Zeker omdat ik via Gianni al enkele ruwe songs had gehoord die zeer overtuigend klonken. Ongeduldig maakte ik dan ook het ontvangen pakketje open waar ook nog een te gek T-shirt bij zat ! Het CD-laatje had ik al open zodat dit schijfje meteen zijn rondjes kon gaan draaien……………….

Opener “Rejector” laat er geen twijfel over bestaan dat we hier te maken hebben met een band die zeer goed weet hoe Heavy Metal van de 21e eeuw moet klinken ! Zelf noemen ze hun stijl Extreme Heavy Metal, een zeer toepasselijke benaming. Breakneckspeed tempo, fantastische zang van G. Warlock die raakvlakken heeft met de jonge Robert Halford en de agressie bezit van Tim “Ripper” Owens. Alex Jr. die zijn gitaar geselt en een ritmesectie door Guillermo en Walter die alle openvallende gaatjes dichtrammen………….

Halleluja, wat een overweldigend begin van de CD !

“Cold Guillotine” opent met een rustige baspartij maar barst dan als een vulkaan uit. Prachtig is de break halverwege het nummer waarin Alex Jr. laat horen de K.K. Downing/Glenn Tipton van Zuid-Amerika te zijn. Het volgende nummer “Wrecking age” sluit naadloos aan op zijn voorgangers, veel agressie en moordende dubbele bass doorboren mijn trommelvliezen. “Lights under the sea” opent als een klassieke Priest song. In dit nummer gilt G. Warlock werkelijk zijn amandelen uit zijn strot ! Wát een vocalist ! Het volgende “Pulse pounding” klinkt zoals je mag verwachten van een song met deze titel: Metal op zijn zwaarst…………… Alsof een sneltrein over je heen dendert. “No one else can break me down” gaat een tandje lager en klinkt als onvervalste 80-er jaren metal met een sausje van deze eeuw. Zeer veel Priest invloeden in dit nummer maar dat vind ik als Priest-fan uiteraard absoluut geen bezwaar : D
“The make- up of a clown” is een mooi instrumentaal intermezzo dat ons leidt naar mijn favoriete nummer van deze CD: “Human Detector”…….. Het nummer is prachtig opgebouwd en bevat weer geweldige staaltjes vakmanschap van de muzikanten en zanger ! Dit nummer blijft écht in mijn hoofd hangen ! “Beyond the words” besluit eigenlijk de CD maar onze metalvrienden uit Chili hebben nog één extra track toegevoegd: “Alien human blend”. Deze bonustrack is een demo-versie en de kwaliteit is dus iets minder dan de rest van de nummers maar is zeker een aanrader !

Alles samenvattend heeft Drakher weer een juweeltje uitgebracht. Deze Extreme Heavy Metal stijl is een must voor zowel de vervent Heavy Metal fan als voor Speed-, Power- en Trash metal fans !

Voor meer info: http://www.drakher.com/

Greetz, Metal Peter
PS: Gianni, thanx again ! Vaya con Dios siempre, amigo : D

Finalmente cayó sobre el nuevo CD de la banda chilena Drakher conmigo en el autobús. Ha sido durante varios años a través de MSN en contacto con el cantante Gianni (G. Warlock) y por lo tanto sabe mucho acerca de los pormenores de esta banda. Drakher, comenzó como banda de covers de Judas Priest existe desde 2002. Además de cantante G. Warlock banda actual está formado por el guitarrista Alex Jr., Guillermo Gómez en el bajo y el baterista Tõlge Walter. Después de que ya estaba impresionado por el predecesor Primal Machine estaba más benieuwder cómo su nuevo CD sonaría Rejector. Sobre todo porque he estado a través de algunos Gianni bruto había escuchado las canciones que sonaron convincentes. Impaciente, también recibí el paquete que también abrió un T-shirt loco por el SAT! El cajón de CD abierta, así que tuve este disco es capaz de ejecutar de inmediato vueltas ... ... ... ... ... ....

Opener "Rejector" no deja ninguna duda de que estamos ante una muy buena banda que sabe como Heavy Metal del siglo 21 deben sonar! Ellos llaman a su estilo Heavy Metal Extreme, un nombre muy apropiado. el cuello de la velocidad de tempo, voces de gran G. Warlock que se solapa con la agresión el joven Robert Halford y la posesión de Tim "Ripper" Owens. Alex Jr. que su guitarra y una sección rítmica flog por Guillermo Walter y cerrar todos los agujeros abiertos carneros cubiertos ... ... ... .... ¡Aleluya, lo que es un comienzo impresionante en el CD!

"Cold guillotina" se abre con una línea de bajo tranquila, pero luego estalló como un volcán. Beautiful es el descanso a la mitad de la canción que Alex Jr. le permite escuchar el KK Downing, Glenn Tipton de América del Sur a ser. La siguiente canción "Wrecking edad" se integra perfectamente con sus predecesores, la agresión asesina y mucho Pierce contrabajo mis tímpanos. "Luces bajo el mar" se abre como una canción Priest clásico. Esta canción gritos G. Warlock realmente sus amígdalas su garganta! Wát een vocalist ! Como vocalista! El próximo "pulso golpeando" buena como cabría esperar de una canción con este título: el metal en su peor momento ... ... ... ... ... Como si un tren expreso truenos sobre usted. “No one else can break me down” es una velocidad más baja y suena como auténticos 80-años de metal con una salsa de este siglo. Muchas influencias Priest en esta canción, pero me gusta Sacerdote-fan, por supuesto, absolutamente nada que objetar: D "La máscara de un payaso" es un interludio instrumental agradable que nos lleva a mi canción favorita en este CD: "detector de humanos" ... ... .. La canción es bellamente construida y otra vez incluye grandes hazañas de la habilidad de los músicos y el cantante! Esta canción realmente queda en mi mente! “Beyond the words” la decisión realmente CD de metal, pero nuestros amigos en Chile han añadido un tema extra: “Alien human blend”. Este bonus track es una versión demo y la calidad es ligeramente inferior que el resto de las canciones, pero es, sin duda una necesidad!

Resumiendo Drakher ha publicado otra joya. Extreme Heavy Metal Este estilo es una necesidad tanto para el ventilador de Heavy Metal y ferviente de velocidad, potencia y ventiladores de trash metal!

Para más información: http://www.drakher.com/

Calificación: 9.5

Greetz, Metal Peter

PS: Gianni, dar gracias de nuevo! Vaya con Dios siempre, amigo : D

Dat de achterhoek leverancier is van goeie metal en hardrock is natuurlijk al lange tijd duidelijk. In mijn cd speler heb ik opnieuw hiervan bewijs met de 6 track tellende cd van Inside 4 walls. De cd opent knallend met “Abusing time”, een afwisselend nummer met soms harde gitaren snelheid en agressie, maar op sommige momenten acoustisch en gevoelig.
Het daarop volgende “Lost” begint gevoelig, waarna het ontwikkeld naar een lekker in het gehoor liggend heavy nummer met af en toe weer een rustig gedeelte. “Daydreamer” het derde nummer van de cd is weer redelijk heavy met een lekker ritme. Het daarop volgende “Out of my mind” dendert uit de speakers als een peleton soldaten met volle bepakking op oorlogssterkte, toch kent dit nummer ook weer zijn rust momenten. Het gevoelige “Hate” laat de zachtere kant van de band zien.
Het afsluitende “Magic case” knalt weer uit de speakers, een ontzettend heavy nummer dat de cd in stijl afsluit.

Al met al een goede cd van de heren van Inside 4 Walls, en ondanks het feit dat de cd in eigen beheer in de studio van zanger Bjorn is opgenomen, verbaast de goede geluidskwaliteit van de cd.  Niet iedere luisteraar zal direct gecharmeerd zijn van het stemgeluid van Bjorn, maar geloof me na een aantal luisterbeurten ontdek je dat de zang heel goed bij de muziek past en Bjorn de emoties van elk nummer goed weet neer te zetten.

Inside 4 Walls laat met deze cd horen waar het voor staat, goeie progressieve metal, goed uitgevoerd en met het nodige enthousiasme. Enige nadeel van de cd is dat er maar 6 nummers opstaan, het dubbele aantal had voor mij ook gemogen.

René

www.murdermanifest.com

Dat het wel goed zit met het metaltalent in ons kleine kikkerlandje bewijst de band Murder Manifest met de cd “Mental Surgery”
Deze band uit het noorden van het land weet in de korte tijd van zijn bestaan meteen overtuigend over te komen op metalminnend Nederland met dit schijfje ! Onder aanvoering van brulboei René “Smithereens” zetten de bandleden Wouter “Killings”(gitaar),  Anibal Ojeda (gitaar), Anne van Doorn (bas) en Jarno Olinga (drums) een volwassen produkt op de markt dat zeker niet onopgemerkt zal blijven ! De bandleden hebben al de nodige ervaring opgedaan in vorige bands zoals o.a: Toxocara, Instil en Escadron, ze weten dus al wel een beetje hoe één en ander er aan toe gaat. De muziek die Murder Manifest maakt is brute deathmetal met de nodige melodieuze- en trash invloeden. Vooral het melodieze aspect en de trash invloeden kunnen mij zeer bekoren ! Hierdoor bevat hun muziek meer kleur dan de standaard deathmetal en is het ook spannend om naar te luisteren. De cover van de CD die er lekker bloederig uit ziet in combinatie met de heftige en veelal gore teksten geven je al een idee wat je kunt verwachten ! Compromisloze metal die je aan de grond vastnagelt en je pas weer los laat als de CD ten einde komt !

Opener “Coma” is een instrumentaaltje dat je meesleept naar de onderwereld van moord, krankzinnigheid en zieke geestesgesteldheid. Ik heb voor de zekerheid het telefoonnummer van de Stichting Korrelatie al bij de hand…….. Bruut volgt daarop “The Philosophers of Doom”, drummer Jarno kapt in een paar minuten al een compleet bos om. Het tempo ligt meteen al tegen de snelheidsbegrenzer aan af en toe afgeremd door heerlijke breaks en een rochelende René. Verrassend is het gebruik van keyboards waardoor het nummer nog eens extra voorzien wordt van een avontuurlijk sausje. “The ride to the cold and blue” loopt vloeiend over in het tempo van zijn voorganger en verliest alleen tempo tijdens enkele prima gitaarsolo’s. Ik krijg langzamerhand het gevoel al zover mee te zijn gesleept in de onderwereld van Murder Manifest dat er geen weg terug is ! “Final Bastion” en “Fog and lies” zorgen ervoor dat ik me maar beter kan neerleggen bij mijn lot. Godallemachtig, wat een slachtpartij maak ik hier mee…………………. 
Het volgende nummer “Scam” waarin kannibalisme voor komt zorgt ervoor dat mijn maag begint te draaien. Daarna gaan we maar eens naar de dokter voor “Mental surgery”. Meteen mijn favoriete nummer van dit schijfje. Met afsluiter “Disordered thoughts” komt een einde aan een verhaal dat ik niet kan uitleggen in dit verslag aangezien dit wellicht voor de jongere lezers en depressieve gasten teveel van het goede is !

Samengevat produceert Murder Manifest met deze CD een prima deathmetaljuweeltje in eigen beheer waar we best wel trots op mogen zijn als Nederlandse metalfan ! Dat een platenmaatschappij toehapt zal een kwestie van tijd zijn………..
Ik ga nu ff de Stichting Korrelatie bellen voor geestelijke bijstand, was toch wel een heftige ervaring om dit schijfje te moeten waarderen, hahahahahaha

Metal Peter

Tijdens mijn bezoek aan het Heavy Metal Maniacs Festival ontving ik uit handen van Ear Danger zanger Leon Lohmann de CDemo “Shock & Awe”. Deze CDemo bevat 4 nummers die smaken maar meer ! Ear Danger bestaat nu naast Leon Lohmann uit gitaristen Karina Wolf en Ivo Metz, drummer Dick Vijgen en Matt Verschoor op bas en heeft een lang verleden gezien de demo uit 1982…….

Na vele bezettingswisselingen en een tijd op non-actief komt Ear Danger terug met dit nieuwe werkje. Dat het wiel niet telkens weer opnieuw hoeft te worden uitgevonden begrijpt Ear Danger maar al te goed. Waarom iets proberen te veranderen wat de mens al eeuwenlang tot dienst is ? De band speelt “True Heavy Metal” waarbij de heavy metal fan zich helemaal kiplekker voelt !

Opener “Hellisch Wings” begint met vliegtuiggeluiden alsof je naar de film Pearl Harbor kijkt. Gevolgd door een heerlijk up-tempo nummer. Op “Assassin” is te horen dat zanger Leon beschikt over heerlijk hoge uithalen. “Bound by the law” is een echte metal-stamper, prima geschikt voor een live uitvoering. Afsluiter “City on fire” is voorzien van een traditionele double-bass en Leon gilt zijn adamsappel bijna uit zijn strot.

Het is moeilijk om voor deze CDemo een eerlijke waardering te geven aangezien er slechts 4 nummers op staan. Laat ik zeggen dat Ear Danger een prima visite kaartje heeft afgegeven dat hopelijk een vervolg gaat krijgen door middel van een full-length CD ! De echte Heavy Metal die-hard moet zeker eens de site van Ear Danger bezoeken

Metal Peter

www.ntlrocks.de

De herfst heeft weer zijn intrede gedaan, bladeren vallen, straffe wind geselt ons vlakke landje, de regen heeft vrij spel en ik heb mijn korte broek weer omgeruild voor een lange broek……….. Dit zou een gedeelte kunnen zijn uit het dagboek van een depressief persoon die het niet meer ziet zitten. Gelukkig is dat in mijn geval niet aan de orde. Maar juist op zo’n dag als deze werd mij de nieuwe CD van N.T.L. bezorgd. En dat was nou net wat ik nodig had op dat moment !

N.T.L. voorheen beter bekend als Never Too Late heeft weer een muziekdrager uitgepoept. Deze band uit het nabijgelegen Duitse Bocholt vond het na 5 jaar weer eens tijd worden om een CD op de markt te brengen. Hun laatste wapenfeit was de CD “Devour me” dat in 2003 het levenslicht zag.
“What for” is het laatste kunstje dat is vastgelegd voor het nageslacht. Was de vorige CD opgenomen in de Grenzland Tonstudios in Bocholt, “What for” is opgenomen in de Magic Hall Studio in Bocholt. De produktie is stukken beter al kan het allemaal nog wel wat vetter naar mijn mening. Vooral voor wat betreft de mix van de gitaar en de drums. Maar goed, een CD in eigen beheer opnemen is natuurlijk niet vergelijkbaar met een produkt begeleid door een platenmaatschappij. Al is dat tegenwoordig ook nog steeds geen garantie…………

Het schijfje opent met “Green Land” waarbij me het meest op valt dat zanger Rolf Moch gigantische progressie heeft geboekt vergeleken met de vorige CD. Meer agressie, meer heftige uithalen, meer power. Ook heerlijk om een Duitse zanger Engels te horen zingen zonder het alom bekende “Germaanse” accent. Het titelnummer “What for” wordt ingeleid door een speech van ene heer Bush……… De tekst “No one knows what we are fighting for” is een statement. De opbouw van het nummer is prima in orde. Gevoelige overdenkingsmuziek wordt afgelost door aggressieve breaks. N.T.L. heeft een portie maatschappij kritische teksten geschreven die niet mis te verstaan zijn. Nummers als “Trust and Hate”, “Fearless”, “The Beast”, “Slavery”, en “Breaking te rules” zetten je aan het denken wat er op het moment allemaal aan de hand is op deze aardkloot ! Dit alles ondersteund met heerlijke vuige rock om het allemaal nog wat duidelijker te maken. Het nummer “Doubts” wijkt alleen af qua muziek, de boodschap blijft hetzelfde ! “Burning Inside” en “Come Back” sluiten dit betoog af.
Samenvattend heeft N.T.L. een prima CD afgeleverd waarbij naar mijn smaak de produktie toch niet helemaal het je van het is. Muzikaal klinkt het als een klok en de teksten “kick ass”. Wordt tijd om binnenkort N.T.L. weer een keer live te bezoeken en een paar biertjes met de jongens te drinken ; )

Metal Peter

Tijdens het optreden van Chiraw op Live Brutality kreeg ik de CD Dark Frequencies in handen van een lieftallige jonge dame die achter de merchandise stond. Haar naam weet ik helaas niet meer, was een niet alledaagse naam maar vermoedelijke zijn de nodige biertjes hier ook debet aan……………………… In ieder geval nog hartstikke bedankt hiervoor ; )

Chiraw is een band uit Almelo die begin 2006 is opgericht. De band wist al meteen dat jaar de Aardschok Metalbash te winnen met unanieme stemmen. In dat jaar kwam ook hun eerste wapenfeit uit: De EP Ressurection. De band bestaande uit zanger Robin de Groot, gitarist Gep Henneberke, bassist Thomas Veldhuis, drummer Ric Brand en toetsenist Gijs Grootelaar heeft een nieuwe teerling geworpen: Dark Frequencies. Deze CD is in eigen beheer opgenomen en ik moet zeggen dat de produktie prima in orde is !

Vol verwachting schoof ik de geluidsdrager in het laatje van mijn CD-speler, aangezien ik ze nu inmiddels al twee keer live heb mogen aanschouwen: De Zwarte Cross en Live Brutality. Bij beide optredens hebben deze Tukkers op mij een geweldige indruk achtergelaten. Bij de eerste geluiden van het nummer Dominion kon ik het niet laten de stereo nog wat harder te zetten ook al stond deze al ver over de helft…………………… Ach, aan beide kanten waren de buren niet thuis en mijn honden konden altijd nog naar buiten vluchten als hun tere oortjes teveel geweld werd aangedaan. Mijn metalopvoeding had echter resultaat, ze bleven gezellig bij me tijdens het beluisteren van dit juweeltje. Dat terwijl her en der al wat planten omvielen op de vensterbank, hahahahahaha

Natuurlijk wil iedereen graag weten wat voor soort muziek Chiraw speelt. In diverse interviews met Chiraw valt te lezen dat de jongens eigenlijk niet zo houden van die standaard hokjes-gedachte. En ik ben het daar helemaal mee eens ! Chiraw maakt muziek die zo divers is dat er niet echt een vergelijking met een genre of band te bedenken is. Is ook helemaal niet nodig, woorden als snel, bruut, vet, screams, grunts, cleane zang, opzwepend en melodieus dekken de lading behoorlijk. Verrassend zijn de keyboards die de muziek voorzien van een avontuurlijk sausje. Robin bezit een geweldig paar stembanden die hij af en toe bruut geselt met screams en grunts, drummer Ric hakt er op los op zijn drumkit alsof hij geen openhaard hout meer op voorraad heeft al heeft hij ook regelmatige een technisch hoogstandje voor de luisteraar in petto, bassist Thomas zorgt er samen met Ric voor dat er een fundering staat die een aardbeving van 10 op de Schaal van Richter kan verdragen, Gep is samen met Robin de songwriter en heeft gigantisch veel power in zijn gitaarspel en tovert af en toe de ene na de andere break tevoorschijn, al dit geweld wordt begeleid door subtiel toetsenspel van Gijs die naar ik heb vernomen de band gaat verlaten, helaas……………..

Na opener Dominion is mijn bloeddruk al dusdanig opgelopen dat ik de aderen in mijn hoofd voel opzwellen. 3 AM, Revolve, Eclipse en titelnummer Dark Frequencies matten me helemaal af. De CD-speler is roodgloeiend, Jezus wat een power ! Net voordat ik twijfel om toch maar 112 te bellen komt het nummer The Void voorbij. Net op tijd ! Dit rustige instrumentaaltje geeft mij kans om bij te komen, even frisse lucht en een slokje water. Na 43 seconden wordt ik weer vol bij de strot gepakt met Vacant. Schiet me in één keer wat te binnen: Voor ons Rock of Ages Festival 2009 zijn ook nog enkele plaatsen vacant ; ) Wie weet… Na nog drie heerlijke tempobeukers, te weten Insomnia, Perfect Gift en Final Solution volgt er gelukkig weer even een rustmomentje middels The Omen. Het laatste nummer kon niet beter getiteld zijn: Unleashed ! Inderdaad, Chiraw is helemaal unleashed en het smaakt naar meer !

Totaal uitgeput lig ik op de bank, mijn honden komen bij me om te kijken of er nog teken van leven in me zit. Verdomme wat een puike CD hebben die gasten uit de hoge hoed weten te toveren ! En zeker weten dat ze nog meer in hun mars hebben, mind my words !
En de muziek werkt verslavend, samen met de honden heb ik nog een rondje Dark Frequencies gedaan, hahahahahaha Mijn waardering? Tsja, een 10 is perfect, kan eigenlijk niet toch ? Maar een dikke 9 van mij is zeker op zijn plaats ! 
Ga eens naar de site van Chiraw en laat je verrassen:
www.chiraw.nl

Feed Forward bestaat ondertussen zo’n 5 jaar, maar de eerste kennismaking voor mij was hun demo stop to think. Dat was een demo met slechts 1 nummer, maar dan wel meteen een erg aangename. Voor mij destijds reden om het mee te nemen de uitzending in. In Brabant heeft deze band inmiddels al een goede naam opgebouwd en op diverse podia gestaan.

Inmiddels zijn we een paar jaar en ook een paar nummers verder. Hun full length cd Barefoot and Naked telt 10 nummers, wat Feed Forward de kans geeft te bewijzen dat ze langer kunnen boeien dan 1 nummer.

En daarmee komen we bij waar het eigenlijk om draait: De muziek!
Die varieert naar eigen zeggen tussen progressieve metal en symphonische rock en dat is ook de hoek waar ik ze in zou delen. Goed opgebouwde songs met zowel in als tussen de nummers voldoende variatie, zonder dat de muziek te druk of onrustig wordt. Zangeres Biejanka bepaald met haar stemgeluid een groot deel van de sound en van mij mag ze. Ze heeft een erg goede stem die perfect op de plaats is in de nummers. Dat is niet alleen de verdienste van Biejanka. Feed Forward is echt een band, iedereen is op elkaar ingespeeld waardoor het allemaal als 1 geheel klinkt en ook elke muzikant de ruimte krijgt. Neem het de opener Fade Away waar zang en toetsen elkaar opzwepen om vervolgens als ze wat tot rust zijn gekomen de ruimte aan gitaar en drum te laten. Na de wat rustigere Crossing the Line en Innocence is het de tijd voor Mario om met zijn gitaar 143 open te rammen. Nou, de rust en vrede van Innocence is meteen vergeten, heerlijk zo’n opening. OP die manier zijn er veel fraaie overgangen en wisselingen, te veel om hier te beschrijven, dat moet je gewoon luisteren.

Barefoot and Naked is een erg goede schijf geworden met veel diepte. Elke luisterbeurt levert weer nieuwe aspecten op en de muziek blijft groeien. Feed Forward legt hier een schijf neer waar ze gerust de weide wereld mee in kan.

Wil je zelf luisteren? Op hun site vind je volop de gelegenheid, maar zoals gezegd, stop niet met 1 keer luisteren. Een grondige luisterbeurt is hier wel op zijn plaats.

Lekkere demo.

Muzikaal lekkere punk en ik denk LIVE te gek.
Bitje in, Kisten aan en gaan met die banaan.

Goede rifs en een lekkere agressieve drum.
Gave afwisselingen in de nummers.

Je hoort hier ook weer de oude bands opleven, maar ze vergeten hun eigen jasje niet uit te pakken.

Gabba Hey.

Crasy Ed.

Hebben we hier te maken met de Griekse Kreator ?
Deze promo van de Griekse band Echidna blaast me bijna achterover van de stoel !
De muziek is te omschrijven als trash/death metal met melodische death metal en progressieve invloeden.
De oorsprong van de band ligt in het jaar 2004 toen drummer Giannis, gitarist Nikos P. en gitarist Panos besloten Echidna op te richten.
Nadat in 2005 zanger Theo (?) en bassist Nikos M. de band completeerden werd er een begin gemaakt met het schrijven van eigen werk.
Met als resultaat hun eerste demo getiteld “…This suffering “
En het moet gezegd, wat een fantastisch strak stukje vakwerk hebben ze daarmee afgeleverd !
Als hen dit geen platencontract oplevert weet ik het ook niet meer.
En dat voor een band die eigenlijk pas vorig jaar in de definitieve samenstelling bij elkaar is gekomen.
Het feit dat ze op 22 oktober in Thessaloniki in het voorprogramma staan van Tankard zegt ook genoeg.
En dan te bedenken dat deze gasten nog piepjong zijn………………………………..
Het schijfje opent met het geweldige “Downforce”
Prima opener om meteen het visite kaartje af te geven !
Heerlijke gitaarriffs in de stijl van Iced Earth en de stem van Theo klinkt als een bandschuurmachine !
De ritme-sectie is dik in orde en plamuurt echt elk gaatje dicht.
“Balance preservation “ neemt het stokje over en draaft als een bezetene door richting “Depleted”
Tijdens dit intro komt toch weer sterk Iced Earth op in mijn gedachten totdat een fenomenale double bass het tempo opvoert naar brute snelheid !
Ben benieuwd hoe dik de kettingen van de pedalen van Giannis zijn…………………
Helaas bestaat dit schijfje maar uit 4 tracks.
Het afsluitende “…This suffering” begint zeer vredig op het enge af.
Maar gelukkig is dat van korte duur en worden de diverse instrumenten daarna weer zwaar op proef gesteld.
Dit smaakt naar meer……………….
Ook vooral hulde voor de super productie !
Gezien het feit dat er maar 4 nummers te bespreken zijn zal ik in mijn waardering enige terughoudendheid moeten betrachten.
Ben wel super benieuwd wanneer ze hun eerste full-length CD gaan produceren !
Ik hou jullie op de hoogte !
Normaal gesproken had ik deze Griekse goden een dikke 9 gegeven !

Maar gezien het feit dat er helaas maar 4 nummers op staan zal ik het houden op een dikke 8 !

Metal Peter

TRASH - KWARTETJE UIT BRAZILIË

Als de Braziliaanse douane wist wat er in deze enveloppe zat was deze waarschijnlijk nooit bij mij in de bus beland !
Wat een portie aggressie staat er op de geluidsdragers die ik vandaag mocht ontvangen !
De betreffende bands zijn:
PREDATORY – VISIONS WORLD APART
INFECTOR – INSANE DELIRIUMS
HIERARCHICAL PUNISHMENT – MY LIFE IS A TORTURE
REPULSAO EXPLICITA – TERRA E VIDA
Al deze bands laten horen dat Brazilië niet alleen goede voetballers heeft maar ook zeker brute, te gekke trash metal bands !
Predatory hakt er voortreffelijk in onder aanvoering van brulboei Marcos Politi.
Qua productie kan nog het één en ander verbeterd worden maar de trash wordt met volle overtuiging losgelaten op onze “beschaafde wereld “.
Mijn favoriete nummers zijn: Engrave, No reason to fight en Visions world apart.
Infector begint met een onschuldig klinkend intro dat uiteindelijk uitmondt in een Eternal nightmare.
Met gierende banden en het gaspedaal door de bodem drukkend belanden we opeens in een situatie waarbij de safety-car in de baan komt.
Into the infector geeft ons even de tijd om wat bij te komen van al dit brute geweld.
Maar na één rondje verlaat de safety-car de baan weer en gaan we er weer volop tegenaan !
Zonder pitstop wordt de finish bereikt met Infector en is het enige dat overblijft de geur van verbrand rubber en een uitlaat waarop je met de hele buurt wel kunt barbequen…………
Hierarchical Punishment  is toch wel mijn favoriete schijfje van dit Braziliaanse Trash-kwartet !
Met nummers als Autopsy, My life is a torture, Hungry’s industry, Dominate or die, V.O.G. ( Virus Of Genocide ) en Opressor laten ze horen tot de betere bands in dit genre te behoren.
Misschien een leuk bandje als voorprogramma van Kreator ?
Hopelijk wordt er binnenkort een platenmaatschappij wakker en kan Hierarchical Punishment zijn vleugels uitslaan over de rest van de wereld !
De laatste band is Repulsao Explicita.
Eigenlijk wel een beetje de minste van de vier. Niet alleen qua productie maar ook omdat de teksten in het Braziliaans zijn.
De zanger is wel goed te verstaan, maar ik snap alleen niet waarover hij zingt !
Muzikaal zit het wel snor, dat is het probleem niet, maar het geheel is wat verwarrend.
Je kunt een elftal hebben met goede spelers maar dat wil nog niet zeggen dat je een goed team hebt.
Dit gaat ook een beetje op voor Repulsao Explicita; met een goede trainings stage kan het best wel wat worden, maar dan zal de zweep er wel overheen moeten !
WAARDERING:
Predatory:                                 7
Infector:                                     7
Hierarchical Punishment:        8
Repulsao Explicita:                   5

Metal Peter
Voor meer informatie over deze bands kun je onderstaande links gebruiken.

http://www.myspace.com/hierarchicalpunishment
http://br.geocities.com/banda_predatory/predatory_thrash_metal_brasil.htm
http://www.violentrec.7vip.net/

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaargh !
Wat een heerlijke trash/speedmetal CD werd er vandaag bij mij door de postbode bezorgd.
Het is de debuut CD van de band Fentanyl uit Hellevoetsluis.
Deze band bestaande uit de tempo-beulen Eddie Nado (zang), Pos Nado (bass), Padja Fitenich (gitaar) en Dmitri Cemy (drums) krijgen het voor elkaar de goede oude tijd van de real true trash/speed-metal te doen herleven !
Wat nou pro-tools drumtracks ?
Fentanyl heeft het lef om ouderwets te werk te gaan bij de produktie van dit schijfje !
Gewoon een ouderwetse drumkit zonder triggers sleuren je door deze muur van geluid !
Gewaagd en wat mij betreft goed gegokt !
Ik vind persoonlijk speed/trash metal die super gelikt klinkt hetzelfde als alcoholvrij bier…………..
Smaakt wel maar het doet je niets !
Met titels als “Fentanyl”, “Deep shit”, “Sectarian slaughter”, “Bhopal”, “Point blank range”, “Children of a lesser God”, “Chernobyl”, “Gazzattack”, “Last amputated memoirs”, “Sarin” en afsluiter “Kitchen knife crusade” ragt Fentanyl als een bezetene door mijn CD-speler die uiteindelijk na het laatste nummer eerst wat stoom moet afblazen.

Van het begin tot het eind staat Fentanyl in de hoogste versnelling, alleen het korte gevoelige intro “Children of a lesser God” zorgt ervoor dat mijn bloeddruk weer enigszins op een aanvaadbaar peil komt

Natuurlijk kan er het één en ander verbeterd worden gezien de productie, maar voor diegenen die hier door heen kunnen luisteren zal als een paal boven water staan dat Fentanyl staat voor degelijke op oude leest geschoeide trash/speed metal.
Ben benieuwd wat ze nog voor ons in petto hebben !
Ze hebben er in ieder geval een fan bij !
Waardering: 7

Metal Peter

Nadat zanger Graeme Leslie van de Engelse band Stairway me al een tijdje lekker had gemaakt voor wat betreft hun nieuwe CD, plofte afgelopen week eindelijk het fel begeerde geluidsschijfje op mijn deurmat !

En eerlijk is eerlijk, het was het wachten meer dan waard. De combinatie van powerrock met klassiek geschoolde metal maakt dit schijfje tot een lust voor het oor. De diversiteit in de nummers maakt het tot een interessant en spannend geheel.
Rob Jennens ( bas ) en Andy Edwards ( drums ) zorgen voor een uitermate brute en degelijke ritmesectie terwijl Graeme Leslie ( zang, gitaar ) en Pete Jennens ( lead-gitaar ) zorgen voor de meesterlijke ingrediënten.
Na “No rest, No mercy”, “Bleeding heart” en “On Hallowed ground” is dit hun vierde CD die het levenslicht ziet.
En het moet gezegd: ze kloppen nadrukkelijk aan de deur der erkenning !“The other side of midnight” bezit alles om de definitieve doorbraak te maken en het nummer “No Mercy” laat de luisteraar meteen kennis maken met hetgeen Stairway voor staat !
Melodieus begin en daarna meteen op zoek naar een hogere versnelling die moeiteloos wordt gevonden.“Sea of fools” volgt in de voetsporen van zijn voorganger.
Het derde nummer “Burn” is één van mijn favoriete nummers van deze CD, zware gemene gitaren zorgen voor de ruggengraat van dit nummer en na ruim 3 minuten doomachtig voort te kabbelen schakelt Stairway wat tandjes hoger om te laten horen dat de gasten uit Warwickshire superstrak spelen.
Wat een geweldig nummer !
“Pray for the children” is een heerlijke mid-tempo stamper.
“Taste the blood” begint alsof je luistert naar een nummer van Aldo Nova !
Dromerig keyboardlijnen en een heerlijke gitaar bouwen de spanning op waarna het nummer zich ontlaadt in een orgasme met een heerlijke headbang-tempo………………
“Lead us” is weer een heerlijk mid-tempo nummer.
“She calls” begint weer met loodzware gitaren en lijkt af en toe wat op Black Sabbath-werk.
Met klassieke gitaarlijnen opent “Cantabile”. Dit instrumentale nummer werkt fantastisch toe naar een climax waarin mij weer Aldo Nova door het hoofd schiet ! Wat een heerlijk rustpuntje !
“Death and destruction” neemt ons weer mee naar het vertrouwde tempo, mijn nekspieren waren alweer wat afgekoeld.
“Soldiers of heaven” laten Stryper weten dat er meer strijders zijn !
Het laatste nummer van deze CD is “My life goes on… !”
Wat een kippenveltrekker !
Ontzettend gevoelig en een zeer diepzinnige tekst !
Een waardige afsluiter van een juweeltje die hopelijk een groei-briljant blijkt te zijn !
Graeme, Rob, Andy en Pete: You rock for sure !
Het zal niet verrassend zijn als ik dit werkstukje waardeer met een hoog cijfer : 9,5

Metal Peter

Eindelijk weer eens een Punkband die hun eigen stijl met nieuwe en oude invloeden weet te combineren.

Een paar jaar geleden kwamen ze bij ons met hun eerste demo Get on you knees and bag for more, bedelden ze toen om zendtijd, nu baal ik dat we niet in de ether zijn. Je kunt er wel uren over lullen met die gasten, PUNK.
Op deze CD Increasing The Contrast hoor je duidelijk de  invloeden  van The Ramones en Neerlands trots De Heideroosjes.
/Maarten met zijn opgeblazen stem
/Niek en Wouter 2 stijlvolle gitaristen
/Ja, en voor het gemak nog een Niek die bij de voorbereidingen zijn drumstel versleet
/En dan Thijs, met zijn basrifs, brengt hij Dee Dee haast weer terug op Aarde.
Ofwel het beluisteren waard.

En zoals al eerder gezegd,
Punk is niet dood, het komt gewoon uit Aalten.

Op mijn zoektocht op Audiostreet, een site met onbekend talent kwam ik een tijdje geleden de band Introspeccion uit Colombia tegen.
Met bovengemiddelde belangstelling las ik hun biografie en luisterde naar wat mp3-tjes.
Na mijn eerste mailtje richting de band kwam een enthousiaste reactie terug met de mededeling dat ze bezig waren met hun eerste volledige CD en dat ze me er één zouden sturen als deze klaar was.
En ze hebben woord gehouden, vorige week plofte hun pakketje bij mij door de brievenbus.
Wel zat er een vreemde enveloppe omheen, met de vermelding; “Opened for U.S. Customs and Border Protection”.
Met andere woorden: tijdens de doorreis van het pakketje door de Verenigde Staten bleek er dermate argwaan te bestaan bij de douane dat ze het nodig vonden om de inhoud te controleren !
Natuurlijk kan ik me voorstellen dat post uit Zuid-Amerikaanse landen door de V.S. met meer belangstelling worden bekeken, maar moet het zo zijn dat het doosje van de CD compleet aan puin wordt gemaakt tijdens dit onderzoek ?
Gelukkig bleef de CD ongeschonden en heb ik deze nu al regelmatig in mijn CD-speler rondjes laten draaien !
Ik ben zwaar ondersteboven van het talent dat Introspeccion bezit !
Zowel muzikaal gezien als de vaardigheden van de zanger Nelson Daniel Rodrigez !
Wat een geweldenaar is deze frontman!
Hij laat met gemak Gerard Joling een paar toontjes lager zingen en heeft een fantastische vibrato in zijn stem !
Dat de bandleden beïnvloed zijn door bands als Angra, Helloween, Iron Maiden, Sonata Arctica, Symphony X en Dream Theater blijkt uit de mengeling van deze invloeden in de tracks op deze CD.
Ik kan geen misser ontdekken, elk nummer is raak !
Uitschieters zijn: Distant love, een Rhapsody-achtige opbouw en Blinded Eyes .
Als bonustracks staan er nog twee Spaanstalige juweeltjes op te weten: Muj lejos de ti en Tierra en Llamas.
Twee fantastische bonustracks die het orgasme compleet maken !
Hopelijk krijgen deze jongens binnen afzienbare tijd bekendheid in Europa want dit is een groeibriljant die zeer zeker de aandacht verdiend van metalfans over de hele wereld !
Tot mijn stomme verbazing las ik in de prima verzorgde booklet bij Thanks to: Metal Peter from Holland !
Dat worden dus bonuspunten !
Bezoek eens hun homepage en laat je overtuigen van hun talent: http://www.introspeccion.net
Ik ben in ieder geval helemaal om !

Na vorig jaar de demo “Align in silence” te hebben ontvangen van deze band uit Gothenburg waar ik al zeer positief over was, kreeg ik de nieuwe demo van The Deliverance binnen.
De demo, genaamd “Traces” is een gigantische stap vooruit !
Had ik bij de vorige demo nog het bange vermoeden dat deze jonge band toch wat tekort zou komen om echt door te breken en een platenmaatschappij wakker te kunnen schudden, dan blijkt dit vermoeden na het horen van hun nieuwe werk absoluut niet terecht te zijn !
De stijl is ietwat aangepast vergeleken met de voorganger en de produktie is prima verzorgd. De drie tracks die op deze demo staan hebben een wat opener karakter gekregen waardoor deze meer toegankelijk wordt voor de “gemiddelde luisteraar”.
Let wel: Ik bedoel hier absoluut niet mee dat ze commerciëel zijn geworden !
De mix van melodische metal met rock/pop invloeden werkt aanstekelijk en de kwaliteiten van de muzikanten spatten van het schijfje. Mijn favoriete nummer van dit kunststukje is absoluut “Fallen angel”, een nummer dat zowel snelheid als schoonheid laat samensmelten tot een heerlijk geheel !
Zeker weten dat het helemaal goed gaat komen met The Deliverance !
Voor meer informatie: www.thedeliverance.se

Tracks Traces:

1. Fragments of a broken dream
2. Traces
3. Fallen angel

Metal Peter

Van P.M. Saari, gitarist en zanger van de Zweedse band Lizard Eye ontving ik de demo “Spread” van de nieuwe band Burnitude.
Deze band heette in eerste instantie Burner maar omdat er al een band met deze naam bleek te bestaan die ook nog moeilijk ging doen hebben ze de naam veranderd in Burnitude.
Deze drie-mans formatie bestaande uit P.M. Saari, Vesa en Moey maken recht toe recht aan rock.
Volgens de bijlage die ze mee hebben gestuurd is de muziek een combinatie van hardrock/classic metal en punk met de roots en de soul van de jaren 70 en 80. Inderdaad is dit een vrij goede benaming voor deze stijl.
Maar, ik moet eerlijk zijn dat dit geen muziek is waarvan ik van mijn stoel val. Vooral de vrij doffe produktie doet afbreuk aan de kwaliteiten van deze band! Want, muzikaal zit het wel snor met deze Zweden!
Misschien dat de volgende demo qua produktie wat beter uit de verf komt zodat de muziek echt goed tot zijn recht zal komen.
Normaal gesproken zou ik hier meer punten voor geven, echter de produktie heeft teveel negatieve invloed op het geheel, helaas……………………….

Tracks Spread:

1. You will be mine
2. Misunderstood
3. Mr. Selfdestruction

Metal Peter

Katharsis, een duitse band die zelf zijn muziek omschrijft als progressive dark metal bestaat uit zestal met een zanger en een zangeres. Voor veel mensen die niet van Gothic houden vaak een reden om meteen de rest van het stuk ook maar over te slaan. Dat gaat voor Katharsis niet echt op. De zanger voert de boventoon en gebruikt geen grunt  de zangeres is overwegend ter ondersteuning. Kortom het is bepaald geen Gothic, hun eigen dekt de lading eigenlijk wel vrij goed. Er zit een vrij donkere sfeer in de muziek, maar het is zeer zeker ook progressief. Met name de gitaren komen hierbij heel sterk naar voren, dat staccato spel geeft de muziek net datgene wat nodig is om niet bij de standaard te horen.
Een minpuntje, maar niet onoverkomelijk is dat alle drie de nummers een beetje in dezelfde lijn liggen, maar niettemin vervelen de ruim 23 minuten die ze gebruiken voor die drie nummers niet.
Afsluiter Inner demons bevalt mij het beste van deze schijf, van dit nummer is ook een edit terug te vinden op de site. Het heavier Everything’s gone staat volledig op de site, helaas voor de mensen die niet zo van zangeressen houden is dit net het nummer waar ze wel meer op de voorgrond zingt. Niettemin een download waard zou ik zeggen.
De productie van Kaleidoscope is gewoon goed voor elkaar, de gitaren komen erg goed tot hun recht en ook de totale sound klinkt goed uitgebalanceerd. Voor een eerste demo een indrukwekkend stukje werk, waarmee ze verdienen om ook verder te komen in het metal-wereldje. Ik ben benieuwd wat we er verder van horen, maar zal ze in ieder geval in de gaten blijven houden.

Uit volle borst meezingen met Nederlandstalige hits zoals Annabel , Heb je even voor mij, of de gouwe ouwe Even aan mijn moeder vragen. Blijkbaar gaan ze er bij Patatje Metal vanuit dat menig hardrocker daar op zit te wachten. Om de metalliefhebbers hier een beetje mee op weg te helpen hebben ze deze nummers een harnasje aangetrokken van uitstekende ijzerwaar. Gelukkig wel want als je de titels bekijkt denk je in eerste instantie aan een titels als "Het beste uit Op volle Toeren". Blijkbaar hebben de heren aardigheid in verschillende muzieksoorten want de cd is een soort muzikale woordzoeker. Wat dacht je van Annabel, ongetwijfeld deze week te horen bij de top 2000 op radio 2, maar deze heren weten het nummer te kruisen met Sabbath Bloody Sabbath van ......, ook is er Pa, maar dan met een onderlaag Metallica erin. Maar ook Europe's Final Countdown komt voorbij, hoor je Vandenberg, Rammstein en nog veel meer bekends. Ik kan je zeggen dit was een veel leukere kerstpuzzel dan die van de Gelderlander.

Helemaal in stijl is de line-up van de band. Dennie Antichristian, Het Beest, Marco Borsatan, Nico Haat en Vader Macabraham. Intussen is er na een wisseling een nieuwe naam toegetreden: Rammstein Shaffy. Dit is de vervanger van Hardcor Bakker, een interim na het vertrek van Nico Haat.

En dan de muziek, want je vraagt je natuurlijk af of het leuk is zo'n mix, het kan ook de flauwheid ten top zijn. Nou flauw is het wel, maar ik vind het erg goed gedaan en het resultaat is heerlijke partymetal. Lijkt me een feest om deze jongens live eens aan het werk te zien. De overgangen lopen verassend goed en creatief is het geheel ook, gezien de verassende combinaties die te horen zijn. Op de site zijn een aantal impressies te horen. Neem even de moeite, want met deze promo heb je een prima avond.

Gewoon luisteren als je van dit hardere werk houdt.

Theo

Lee Z, een duitse band die al een tijdje bestaat, dus dat zal wel een power Metal zijn?? Nee hoor, het is veel meer progmetal dan Power. Had ik onlangs al Perzonal War en Yargos (ik geef toe niet volledig duits, maar toch....) en nu Lee Z. Het lijkt er op dat de Duitse muziekscen wat avontuurlijker wordt en toch een beetje buiten de al wel erg platgewalste paden gaat kijken. Geen Doelgroep Helloween/Hammerfall meer, nee Lee Z zal eerder de Dream Theater fans aanspreken. Gelukkig is geen kopie van voorgenoemde band, maar heeft de band een eigen geluid en vind ik het beter te verteren dan sommige DT-albums. De zang heeft een prettig geluid, maar ook de rest zit lekker in elkaar.
De muziek varieert een beetje tussen heavier werk zoals in Shadowland tot heavy rock op het wat funky Troublemaker. Ook de ballad wordt niet geschuwd, getuige bijvoorbeeld Nights in Dover en Cold Days.
Persoonlijk favorieten op schijfje zijn titelnummer Shadowland, Troublemaker en Fallen From Grace.
Al met al een goed product waar denk ik veel mensen blij van worden

Theo

In zijn totaliteit is all over you geen slechte plaat die voor velen best een luisterbeurt verdiend, maar ik vindt hem niet speciaal genoeg om vaak op te zetten.

Na de eerste 2 nummers With the flow en Stares Back is de lijn gezet. Vettetuwende gitaar, met een zang die ik niet echt spectaculair vindt,maar het bij deze muziek erg goed doet. Track 3 Forsaken heeft wat minder tempo, maar het zware stuwende geluid blijft staan. Het geluid doet wat 80's aan en ook de solo's in het nummer passen in de 80's stijl. Bij For your amusement, al weer track 6, wordt geopend met herlijk heavy gitaarwerk. Helaas kan na 6 nummers de zang me wat minder boeien, deze vind ik ondertussen wat eentonig worden, het totaalbeeld wordt hier wat mee naar beneden gehaald. Ook naar het beluisteren van Watch 'n wait en State of shock overheerst het gevoeldat de muziek erg goed en afwisselend is, maar de zang is toch een nivellerende factor die het geheel net wat minder spectaculair maakt. Even later op Mind weet de zang toch nog wat verassend te klinken, met een Sabbath achtige sfeer is dit een opfrisser in het geheel, maar het is meteen het korste nummer op de schijf.
Meer naar het einde toe komen we weer terug op het eerdere verhaal. Prima metal, maar een zang die niet echt spettert. Voor enkele nummers geen probleem, maar bij een hele cd slaat bij mij toch de sleur toe. Helaas wel want de muziek verdient eigenlijk meer.
Theo

Nederland heeft er weer een waar juweeltje op Prog-rock/ Symfo gebied bij !

Dit juweeltje luistert naar de naam Room XVII en de band heet Medea . Medea is eigenlijk meer een project dan een band. De geestelijk vader van Medea is Henry Meeuws , toetsenist van de band Casual Silence . Na Individual Unique is dit zijn tweede album dat het levenslicht ziet. Vanaf de eerste tonen was ik behoorlijk onder de indruk van hetgeen hij hier heeft weten te produceren. Het verhaal gaat over een persoon genaamd Conrad die in het heden leeft. Hij heeft een schizofrene geest en zijn tweede persoonlijkheid is Jeurian die meevaart op de Batavia in het jaar 1628. Het verhaal wordt fantastisch begeleid door pakkende songs en ware kunststukjes.

Voor dit album heeft Henry een aantal geweldige gastmuzikanten, zangers en zangeressen weten te strikken. De meeste namen komen mij niet echt bekend voor, maar de klasse spat eraf ! Meest bekende gastzanger is wel Jos Mennen (Zinatra/Mennen) Hij was al betrokken bij de produktie en werd door Henry gevraagd om zijn bijdrage aan dit album te verlenen wat hij zeer overtuigend heeft gedaan. Henry bespeelt op dit album de gitaar terwijl hij normaal gesproken bij Casual Silence de toetsen bediend. Er is zelfs een koor te horen op het nummer “ State of suspence ”.

Complimenten voor koor Lambardi !

Eigenlijk is het moeilijk om er nummers uit te lichten. Alle nummers staan in dienst van het prachtige verhaal over de V.O.C. en de manier waarop de songs zijn opgebouwd getuigen van grote klasse ! De songs hebben soms raakvlakken met Ayreon, Pendragon, oude Marillion en Cage. Kortom, onzettend veel kwaliteit en dat van eigen bodem !

Hopelijk zullen we ooit een keer in staat zijn Medea live te aanschouwen, al zal dat zeer moeilijk zijn gezien de vele gastmuzikanten en hun dagelijkse werkzaamheden ! De kans dat Casual Silence live enkele Medea nummers speelt zal een stuk groter zijn aangezien er drie leden van Casual Silence medewerking verlenen aan dit Medea projekt. Volgens de laatste berichten zal Room XVII op 6 januari 2006 in de verkoop gaan. Ik ga hem alvast bestellen bij de platenboer ! Henry, ga zo door !

Komende zaterdag staat de Zuid Hollandse formatie Red op de planken in de Rockstake. Van daaruit kwam denk ik ook hun interesse om op het festival te komen spelen. Hoewel ze niet op 25 maart in de Pol staan heb ik wel hun schijf Driven by thirst binnen gekregen.
Al bij de eerste akkoorden van Still going on heb ik het gevoel dat het een erg plezierig optreden gaat worden in de stake.

Red maakt een stevige pot recht door zee metal. De stijl van de zang doet me denken aan Motörhead of om Nederland te blijven Peter Pan en ook komt wel eens een riff voorbij die nogal aan Motörhead doet denken. Dat klinkt allemaal niet zo fraai, maar Red is geen kopie van de genoemde bands. Er is veel afwisseling in de muziek en de muziek is divers genoeg om een veel groter publiek aan te spreken. Het varieert van thrashy sneller werk in bijvoorbeeld Break the System tot zwaar en log in A time to kill

Red is een band met als standplaats Roelofarendsveen en heeft Driven by thirst in eigen beheer uitgebracht. Daarmee hebben ze erg goed werk afgeleverd, wat maar \weer bewijst dat Nederland nog metaltalent heeft dat bij een platenlabel niet zou misstaan. Het is bijna jammer dat ze zaterdag in de stake staan, anders had ik een uitgebreidere beschrijving kunnen maken. Deze band is het waard

Theo

Vanaf de eerste klanken van For the last time, de opener van When times turn read, heb ik de nijging het volume op te schroeven. Gut wat klinkt dat lekker. Een overdonderend riff denderd de speakers uit en ook de zang klinkt goed.
5 more days laat een andere kant zien. Thrashy gitaarwerk, waar ook de nu-metalliefhebber zich niet aan zal storen. Dit nummer heeft minder tempo maar stampt zwaar door de speakers. De zang doet me soms wat denken aan de hardere nummers van de oudere Evereve.
Perzonal War werd nog wel eens vergeleken met Metallica. Ook op When times turn red valt deze vergelijking wel eens op. Bijvoorbeeld het nummer When times turns red heeft wat van deze metallicasound. Dat komt voor een groot deel doordat de zang, die klinkt nu en dan opvallend als Hetfield. Persoonlijk vind de de overenkomst niet zover gaan dat het gejat of geïmiteerd over komt. In dezelfde lijn ligt ook In Flames, terwijl een nummer als The Unbeliever laat horen dat de band heel wat meer kan dan alleen deze sound.
Bij Frozen en My Conspiracy wordt er weer lustig op lost gehakt, terwijl bij Frozen Image het eerder genoemde Evereve weer even naar voren komt. Hope dies last is naar mijn gevoel een wat vreemde eend in de bijt. Het is een ballad achtig nummer dat me de ene keer wel en de andere keer niet echt kan bekoren. Het laat in ieder geval een andere kant van de band zien. Dit is tevens het enige nummer waar iets van een duits accent in de zang terug te horen is.......Duits accent???? Jazeker, Perzonal War is een duitse band, ze blijken daar nog wat anders goed te kunnen dan alleen powermetal en de door Dr Stein gemaakte heloween klonen.
Als laatse staat Inferno op de promo, gewoon lekker hakken met die hap.

When times turn red is een fraai stukje thrash, waarmee Perzonal War laat horen meer te zijn dan een band die als Metallica kan klinken. Enkele favorieten op de cd zijn New Age, For the last time en Frozen Image.

Afgelopen zondag had ik meteen het genot de heren van Perzonal War te spreken toen ik met Peter de introductie van de cd bezocht (gecombineerd met Morning en Metalium, meer info op het prikbord). Een stel entousiaste muzikanten wara we nog veel van zullen horen, misschien al wel sneller dan verwacht.

Theo

Uit de Oostenrijkse Alpen ontving ik deze week een CD van de band Nosgoth .

Deze band verrastte mij door de kwaliteit van de produktie, zeker gezien het feit dat dit schijfje in eigen beheer is uitgebracht. Deze band is ontstaan in 1998 en de muziek is te omschrijven als melodieuze metal met een fantastische zangeres, Kerstin Jantscher, die met haar klassieke stem de sterren van de hemel zingt !

Frappant is dat ik na het ontvangen van de CD las dat Kerstin om persoonlijke redenen is gestopt ! Een vervangster hebben deze alpenrockers reeds gevonden in de persoon van Solmaaz Sarrafzadeh, afkomstig uit San Francisco. Ze is een mezzo-sopraan die al in vele opera' s heeft gezongen. Maar goed, terug naar dit schijfje waarin Kerstin nog schittert !

Meteen na een overweldigend episch begin genaamd “ Prelude ” en de hemelse stem van Kerstin beukt het tweede nummer “ Sonnet of the moon ” er vrolijk in. Het contrast tussen de zware duistere gitaren, ondersteund door prachtig keyboard werk en de klassieke vocalen laten je gedachten afdwalen naar verre sprookjesachtige oorden. Kippenvelmuziek ! Een lust voor het oor van de liefhebbers van avontuurlijke, epische, melodieuze metal ! Een regenbui met onweer aan het eind van dit nummer neemt je verder mee op reis naar “ My dying bride ” Heerlijk, het is als een avontuurlijke speelfilm zonder hinderlijke reclame-breaks.

“ Care, charmer sleep ” en “ The fire soul ” leggen uiteindelijk definitief beslag op mijn emoties en alsof ik naar de Titanic kijk in de bioscoop met snikkende mensen om me heen drijf ik mee op deze golven van muzikale hoogtepunten.

Deze band is zeer zeker een aanrader voor liefhebbers van o.a. Nightwish, Epica, After Forever enz. Ben benieuwd wat er nog van deze band terecht komt, de undergroundscene zijn ze eigenlijk wel ontstegen met dit meesterwerkje. Helaas zonder Kerstin, maar ik kan nog geen vergelijking treffen met haar opvolgster om hierover een oordeel te vellen. Nog een tip voor Tuomas Hollopainen en de rest van Nightwish: Kerstin is vrij ! Kwalitatief zeer zeker niet minder dan Tarja Turunen.

Metal Peter

Mijn eerste reactie toen ik de cd van Yargos binnen kreeg was:“zeker haastwerk, er zit niet eens een doosje om”. Dat bleek een misvatting, To be or not to be bleek verpakt in een soort promoposter, maar omdat ik op de duitse autobahn de cd uit de envelop haalde had ik dat even niet gemerkt. Resultaat was wel dat ik redelijk open begon te luisteren. Bij de eerste tonen vroeg ik me meteen af wat ze nu weer hadden gestuurd, Yargos begint namelijk met New Ageachtige klanken, niet echt mijn favoriet, maar gelukkig beginnen al snel de gitaren te klinken zoals gitaren horen te klinken. En dan begint de zanger, meteen is er herkenning, dat klinkt wel heel erg vertrouwd. Yargos blijkt een project te zijn van Mac McDermott , de zanger van Threshold . Dat belooft een lekker autoritje te worden.

Openingsnummer The guilded cage zet meteen de stemming, een vlot nummer boordevol afwisseling. Ook de andere nummers blijken een mix van progmetal en symprock die me erg goed bevalt. Why beschikt over een refrein dat snel blijft hangen en bij track 4 Point of no return doet ineens een zangeres haar intrede en neemt meteen de hoofdzang over. Hiermee wordt de invloed van Mac's zang op de muziek duidelijk. Dit nummer ademt meteen een heel andere sfeer, wat overigens niets aan de kwaliteit af doet. Even later wordt Human Nature met een stuwende gitaar geopend, perfect voor de duitse autobahn. Het rustige Time drops is mooi op tijd om de gang er wat uit te halen voor het werk aan de weg. De zanglijnen in Time drops doen me hier en daar sterk denken aan Bonnie Tyler, dat werkt in het begin wat bevreemdend maar misstaat eigenlijk ook niet.

Doordat de wegwerkzaamheden een stukje stau hebben opgeleverd, heb ik mooi de tijd de beschrijving er eens bij te pakken. Mac heeft voor Yargos een beroep gedaan op de duitse rockscene, zo wordt gebast door Peter Pichl bekend van Running Wild , neemt Andreas Kienitz van (Human Fortress) de gitaren voor zijn rekening en is de hele productie gedaan in de Frida Park studio's te Hanover. De produceer heeft meteen ook de drums, piano en percussie voor zijn rekening genomen. The summer tree zorgt er voor dat ik de aandacht niet meer lekker bij de beschrijving kan houden, daarvoor is het nummer te pakkend. Dit nummer komt ook live als bonustrack terug. Voordat het zo ver is hebben we eerst nog 2 nummers te gaan Sometimes it's easier en Turn Away, beide een voorzetting van de kwaliteit.

Vanaf 18 november zal deze schijf in de winkel liggen, ik denk voor veelliefhebbers van het progressieve werk een aanvulling, maar ook voor fans van het minder harde werk als Arena of Kansas een luisterbeurt waard.

Theo

Of het nu komt doordat het alleen nog maar de oude lullen zijn die netjes cd's kopen, of dat de jeugd van tegenwoordig die oude meuk van zolder ook weet te waarderen, feit is dat oldschoolmetal weer helemaal terug is. Bij het samenstellen van de setlist voor het festival hebben we gelukkig kunnen merken dat het niet alleen de oudjes zijn. Ook de release van Tokyo Dragons past in deze tendens. Rechttoerechtaan rock met een flinke dosis energie er in die erg aanstekelijk werkt, een vet gitaargeluid waar de invloed van oerrockers AC/DC in terug te horen valt (luister maar eens naar Get ‘em off een stampend rocknummer). De benodigde afwisseling is ook aanwezig in bijvoorbeeld het swingende Do you wanna , of een nummer als Ready or not dat bij de opening wat aan de oude Saxon doet denken, maar later toch een meer eigen geluid krijgt.

Een paar mindere nummers staan er naar mijn gevoel ook op, zo weet Let it go me niet echt te boeien en ook Rockin' in the stew pakt me niet echt. Slecht zijn ze niet maar wel minder dan de rest. Voor de rest heeft Tokyo Dragons een goede rockschijf neergelegd die voor liefhebbers van het oude werk van bijvoorbeeld AC/DC, Anvil, of het hedendaagse The Darkness erg interessant is.

Theo

Nu en dan komt er via de site bij ons een band binnen die me volkomen onbekend is. Dat niet alleen erg wanhopige bands op die manier publiciteit zoeken bevestigd het Duitse Orden Ogan . Deze Duitse band speelt een melodische bombastische metal met folkinvloeden en een behoorlijke dosis samen/koor zang. Na een aantal demo's en promo's hebben ze besloten om een 7 tracks tellende cd in eigen beheer uit te brengen. Inmiddels is deze cd online via Nuclear Blast te koop. Na het lezen van hun beschrijving verraste de muziek me op een plezierige manier.

Na het sfeervolle intro gaat Orden Ogan los met Ethereal Ocean , een nummer met een lekker tempo, heavy gitaargeluid en waarbij nu en dan het gas er af gaat en een refrein met samenzang voorbij komt. Het geheel combineert prettig tot een erg goed nummer. Het volgende nummer op de schijf is Angels War . Wederom stevig gitaarwerk waarnaast ook het folkgevoel boven. De zang doet me denken aan zang die je in de Nederlandse symphrock tegen komt (nu en dan doet het me wat denken aan wat Edgon Heath voorheen deed). Verbluffend genoeg ook een Duitse tongval in de zang. Al met al een echt stukje Eftelingmetal.

Halverwege is het tijd voor een langzaam nummer Moods . Een rustig nummer met een herfstige sfeer erin. Op de een of andere manier klinkt het vertrouwd, maar ik kan niet boven halen waar het me aan doet denken. Na Moods gaat Y, U, ID ant MY van start. De gitarist is blijkbaar uitgerust want het tempo gaat weer omhoog, al snel weer afgewisseld met rustige momenten waar de folk-sfeer weer meer naar voren komt. Golden opent theatraal met synthesizer. Een rustiger nummer met veel afwisseling en veel sfeer, waarna The step away cd af mag sluiten. Ook hier ligt de nadruk niet meer op het tempo en de metal, maar is meer aan sfeer gewerkt.

Samengevat zijn de eerste 2 nummers ook voor de van het stevige werk interessant. Voor de rest van de nummers moet je wel houden van sfeervolle folkachtige symphonische rock. Voor die mensen denk ik dat het een heel interessante schijf is die zeker eens beluisterd moet worden. Ik heb de cd nu heel wat keren beluisterd zonder dat de nijging op treedt door de nummers heen te zappen. Gezien het aantal promo's waar ik nog door moet een hele prestatie. Van mij dus een hoge score. Op de site vind je enkele gehele nummers en wat snippets. Voor elke liefhebber van de efteling metal in ieder geval een luisterbeurt waard.

Theo

Womaniser is de laatste schijf van het Noorse Absolute Steel . Deze band maakt traditionele heavy metal met een hoog party gehalte. Van The Fair Bitch Project, hun eerste volledige cd heb ik de nodige nummers in de uitzending gehad. Het was muziek met een hoge herkenbaarheid waardoor je je af vroeg waar het ook al weer op leek, namen als Def Leppard, Royal Hunt, Surviver en TNT kwamen nog als eens boven borrelen al kon je nooit echt zeggen op welke band het leek. Door het hoge feestgehalte en de flauwe humor in de teksten leek het meest op een parodie op de oude metal. Met Womaniser is de muziek een stukje volwassener geworden. Dat wil zeggen de fun is gebleven, maar je zit je niet meer steeds af te vragen waar je dit al eens gehoord hebt. De band omschrijft zichzelf als partymetal en sex,drinks en rock'n'roll. Dit vind je ook weer terug in de muziek. Een opener met de titel High heels and fishnet stockings laat weinig te raden over de inhoud. En wat de denken van de tekst we're out of beer, let's have a beerrun , een ballad over een onvergetelijke groupie, Juicy Lucy en too slow above , over een hot chick met een trage bovenkamer.

Niet onbelangrijk bij een cd verslag, de muziek. Absolute Steel maakt pure heavy metal met veel gitaren en een cleane zang, die me soms wat doet denken aan Dokken, bijvoorbeeld bij Rough love, tender heart . Bij de opener ligt mijn eerste associatie bij Highway Chile. Wat Absolute Steel laat horen is een aangename afwisseling met veel andere Scandinavische bands waarbij een aparte studie nodig is om de verschillen te herkennen.

Gelijktijdig met Absolute Steel kwam ook onder andere de debuut cd van Wet Animal binnen.

Een onvervalst potje stoner dat wat doet denken aan het oude Badlands, met name de zang ropet deze associatie op. Vanaf de opener Soul Alone tot en met de afsluiter Relentes trekken 10 lekkere rocksongs voorbij. De muziek klinkt lekker en ook de zang past prima.

Na Soul Alone en Lost in my head volgen 2 meer ingetogen nummers Outside a hole en Left behind . Met Landmines komt er weer meer power in de muziek. De stevige rif die het nummer steunt, maakt er voor mij een van de lekkerste nummers van. Na Put me down en de ballad Fade away komt Nomads land voorbij. Blijkbaar eisen de bezoeken van de poltie hun tol, want Nomads lands is niet echt spannend. Wreath of the roses gaat gelukkig met een lekker vette gitaar van start, ook dit is naar mijn mening een van de beste nummers van de schijf. Relentless vormt een waardige afsluiter voor een zeer goed debuut van deze natte beesten.

De correcte link volgt nog. De website www.wetanimal.com bleek verassend genoeg ook op de band te slaan in plaats van op de verwachte natte huisdieren. Alleen wordt die site nu gerund door 2 ex leden van de band die aangeven dat ze het toch wel erg jammer vinden dat ze niet even zijn gebeld om te melden dat er geen verdere behoefte was voor hun muzikale bijdrage. Invloed op de muziek heeft deze wisseling kennelijk niet, want de heren geven aan dat hun bijdrage is dedubbed door de nieuwe leden.

Firefly is op de proppen gekomen met een nieuwe promo genaamd “ Guardian Angel ”.
Na het beluisteren van deze promo valt me als eerste de productie op ! Deze promo klinkt onwijs vet, hulde aan de producer ! Via Redrock heeft Firefly een Amerikaanse producer weten te strikken die hun heeft begeleidt met de opname van dit schijfje.

“ Back on my feet again ” is de opener van deze promo.
Lekker gitaarwerk van Jordy Stokkink aan het begin leidt een prima up-tempo nummer in. Michael Ankersmit is goed bij stem en Ilja Scholten en Frank Navis zorgen voor een solide structuur in dit nummer.

“ Guardian Angel ” is een lekker stevig rock nummer met een refrein dat zeer geschikt is om live te spelen en het publiek hierin te betrekken.

“ Leave me alone ” is een lekker up-tempo nummer.
Vooral heerlijk zijn de “Steve Harris basloopjes” van Ilja !

“ Telling me lies ” is het vierde nummer van de promo.
Weer vallen mij de baspartijen als eerste op ! De tempowisselingen in dit nummer happen heerlijk weg en maken dit tot een avontuurlijke belevenis.

Het laatste nummer is “ Before I ‘m with you ”
Jordy begint met een verrassend gitaargeluid alsof hij Hans Kazan is !
Dit is een nummer dat ik bij de jongens in de oefenruimte heb gehoord, echter toen stond dit nummer nog in de kinderschoenen en was het verre van af !

Het uiteindelijke resultaat mag er zijn ! Vergeleken met de vorige promo “ A Glow from the Darkness ” is er ontzettend veel vooruitgang geboekt, zowel productioneel als op muzikaal vlak !

Petje af !

WAARDERING: 7

Metal Peter

Uit Slovenië ontving ik een promo package van de band Separatus . Dit pakket bestaat uit een audio CD en een data CD met biografie, MP3-tjes, een video compilatie van een live optreden, een video waarbij een kijkje wordt genomen achter de schermen van de studio-opnamen, live foto's , studio foto's en enkele logo's van de band.
Kortom prima verzorgd !

De audio CD bevat slechts 2 tracks, maar het klinkt veelbelovend !De produktie is prima in orde en wat heel verfrissend is: ze hebben een eigen smoel ! Natuurlijk hoor je invloeden van diverse bands, maar op de één of andere manier weten ze er een eigen draai aan te geven !

Separatus is ontstaan in maart 2003 en tot op heden hebben alle nummers die ze spelen Sloveense teksten. Gitarist Grega wist me te vertellen dat ze op het moment bezig zijn met Engelse teksten om zo toch wat meer bekendheid te krijgen, ook buiten Slovenië. Ik moet zeggen dat deze Sloveense teksten me absoluut niet storen, sterker nog, het heeft wel iets !

Het eerste nummer van de promo is “ Alcatraz ”.
Lekkere “grinding” gitaarlijnen doen me denken aan bands als Iced Earth. Prima opbouw in het nummer en de ritme-sectie is als dragende factor zeer duidelijk aanwezig !

“ No Use ” begint een stuk steviger en hakt er meteen lekker in !
De loodzware gitaren geven dit nummer een heerlijke drive en het reffrein klinkt wat catchy maar dat doet het nummer absoluut geen geweld aan !

Gezien het feit dat de promo maar twee tracks bevat kan ik hier eigenlijk geen cijfer voor geven. Wel mijn complimenten aan de band voor de verzorgde data CD en ik ben benieuwd naar het nieuwe werk van Separatus dat eind dit jaar uit zal komen ! Dit werk zal t.z.t. ook weer op mijn deurmat ploffen dus misschien dan wel een waardering ! Separatus is in ieder geval een band om in de gaten te houden !

Metal Peter

De postbode zal zich wel afvragen wat er toch in de pakjes zit die vanuit de hele wereld bij mij door de brievenbus worden gedouwd ! Vandaag een CD uit Chili ! En wat voor één ! Dit is echte metal-shit waar ik helemaal vrolijk van word !

De CD is van de band Drakher en de titel luidt “Primal Machine”.
Vanaf track nummer 1 ben ik compleet overdonderd door het brute geweld en de ijzig hoge stem van zanger G. Warlock ! Sodeju, this is how metal should sound ! Dat de zanger een groot Priestfan is wordt meteen duidelijk als je de muziek van Drakher hoort . Dit schijfje is een kruisbestuiving tussen Painkiller en Jugulator. Ik ben blij dat we de ramen allemaal hebben vervangen door dubbel glas want geheid dat de ramen anders door de hoge uithalen van G. Warlock waren verbrijzeld ! De gitaren klinken als een zootje voorbij komende Harley's en de drummer moet kuiten hebben als Lance Armstrong ! Met dit schijfje in de CD-speler is het moeilijk om de volumeknop niet nog iets meer naar rechts te draaien !

Afstoffen hoeft mijn vrouw dus vandaag ook niet meer…………………

De CD begint met het nummer “ Meat Grinder ”
Na een ijzingwekkende scream volgt een “Painkilleriaans” tempo !

Whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa……

Meer, meer, meer is het enige dat in mij opkomt !

Het tweede nummer “ Born to dominate ” hakt vrolijk door.
Ondertussen hebben mijn honden hun veilige mand opgezocht. De buren weten ook dat ik thuis ben…………..

Het derde nummer is “ Psycho Night Slasher ”.
De “harkende” gitaren maken hier een duister en gemeen nummer van. Ik krijg al last van achtervolgingswaanzin.

“ Loading Power ” is een lekker mid-tempo nummer met een reffrein dat me aan Manowar doet denken. Krijgshaftige teksten penetreren je oor.

“ Primal Machine ” is het volgende tussengerecht.

Ik wil nog steeds meer, mijn metalhonger is niet te stoppen !

Het zesde nummer is “ F.E.A.R .”
Dit nummer had zo op Jugulator kunnen staan als bonustrack voor Japan of U.S.A. Ongelooflijk, wat een strak potje beuken !

“ Force Down ” is een instrumentaaltje om even bij te komen van al dit geweld.

Ik heb zin in het toetje dat me na ongeveer 25 minuten staat te wachten ! Ik heb de broekriem al wat losser gemaakt.

“ Stainless Steel ” is helaas al het laatste nummer van dit geweldige schijfje.
Qua tempo het rustigste nummer van de CD. Maar ja, rustig is een betrekkelijk begrip. De heerlijke tempowisselingen maken dit tot een toetje met hoofdletter T ! Ze zeggen wel eens, wat je van ver haalt is lekker. Dat gaat zeker op voor dit schijfje van Drakher !

Op naar het volgende juweeltje………………………

Peter

Vanuit Zweden kwam een schijfje binnen van Dark Illusion. Als promotie van hun cd Beyond the Shadows hebben ze een voorproefje gestuurd met daarop 2 nummers. Night Knight en Weeper deeper. Meteen zodra ik de schijf in de autoradio schuif ben ik blij dat ze hem opgestuurd hebben. Night Knight begint als lekkere 80-jaren metal met een lekker tempo en erg pakkende melodieën. Heerlijke muziek om lekker je gas bij in te trappen. Deze 80-jaren sound klinkt vertrouwd, maar komt gelukkig niet gejat over. Het gitaarloopje van het 2e nummer gaat vervolgens veelbelovend van start, helaas is de zang die volgt wat zeurderig van toon, maar het catchy refreintje maakt het nodige goed en doet precies wat een refrein moet doen: het blijft in je kop hangen.

Dat was mijn eerste kennismaking met Dark Illusion. Inmiddels het ik het schuifje wat vaker geluisterd en ik moet zeggen, dat komt het 2e nummer niet ten goede. Het refrein gaat na een paar keer luisteren van catchy naar simpel, totdat je het gevoel hebt dat er weinig anders in het nummer zit dan een refrein. Het nummer begint ook oppervlakkig te worden. het eerste nummer blijft gelukkig sterk overeind.

Voor de beoordeling kom ik op een gemiddelde van 6,5 en dat terwijl Night Knight van mij zeker voor een 8 in aanmerking was gekomen. Misschien dat de rest van de nummers op de volledige cd op dat niveau zitten, maar dat zul je toch echt eerst moeten luisteren.

Theo

Er waren eens drie wilde vrouwen en een wilde kerel die helemaal wappie waren van Heavy Metal………………………..

Vandaag kreeg ik een CD van de band Potion 13 uit het Franstalige gedeelte van Canada.
Potion 13 bestaat uit:
- Danielle Langlois : zang
- Annie Leclerc : drums
- Brian Harps : gitaar
- Nathalie Baril : bas

De band is opgericht in 2002 en heeft al de nodige airplay gehad bij vele radio-stations over de hele wereld. Ook bij Metal Maidens staan ze goed bekend. Vanaf het eerste nummer van de CD “ Porte Bonheur ” was ik helemaal verknocht aan de muziek die zij laten horen ! Heerlijke ouderwetse heavy metal waarbij ik in gedachten terug ga in de tijd en terecht kom in begin jaren tachtig. De Franse teksten doen me weer terugdenken aan de tijd met bands als Trust en H-Bomb…. Wat een sentiment, maar o zo lekker ! Dit is echt een CD om lekker te beesten met een paar biertjes erbij……………. Zangeres Danielle heeft een heerlijke powervolle stem en de ritmesectie blaast mijn broekspijpen bijna van mijn benen !

Het eerste nummer “ Porte Bonheur ” begint met een heerlijke bas waarna de drums en gitaar invallen en mij langzaam naar een hoogtepunt brengen. De versnelling halverwege het nummer is verrukkuluk !
“ Lady Marianne ” begint heerlijk rustig en gaat langzaam over naar een midtempo-nummer met prima gitaarwerk.
“ Le Cachot ” begint in de typische Black Sabbath stijl. Kerkklokken, zware slepende gitaar en doomy baspartij.

Eigenlijk bevallen alle nummers op deze CD me als oude Metal Fan. Uitschieters vind ik persoonlijk het dreigende “ Potion 13 ” waarin Danielle alles geeft op zang wat ze heeft en het nummer “ Camping Ste-Madeleine ” met een nekbrekend tempo. Kortom: Dit is voer voor de echte ouderwetse metalfan ! Helemaal in mijn nopjes hoop ik snel wat nieuw werk van Potion te horen !
Voor de geïnteresseerden zijn er op de website MP- 3' s te downloaden en staat er een videoclip op van het nummer “ Lady Marianne ”

Tracklist “ Porte Bonheur ”:

1. Porte Bonheur
2. Lady Marianne
3. Le Cachot
4. Christ de Sans Coeur
5. Potion 13
6. Québécoitiser
7. Camping Ste-Madeleine
8. Les yeux cochons
9. Prends la Porte
10. La Fuckée

En weer ploft er een promo uit Zweden op mijn deurmat.

Op de een of andere manier schijnt de Zweedse lucht zeer inspirerend te werken op jonge metalbands. Het handelt hier om de band Deliverance uit Gothenburg. Deze band bestaat sinds 2003, echter, nog datzelfde jaar werd de band opgeheven omdat de persoonlijke muzikale smaakverschillen te groot waren om verder te gaan. In 2004 werd Deliverance nieuw leven ingeblazen en tot op heden lijkt alles voorspoedig te verlopen voor deze band die bestaat uit betrekkelijk jonge muzikanten. (20-24 jaar)

De promo “ Align in silence ” is het eerste wapenfeit en smaakt naar meer ! De produktie is voor promo-begrippen prima verzorgd. De muzikale stijl van Deliverance is te omschrijven als een mengeling van melodic metal/trash en Indie-rock. Kortom van stevig tot melancholisch.

De promo opent met “ Enless search ”.

Dit nummer ramt er meteen lekker in !
Opvallend is de cleane zang van zanger/gitarist Oskar Frantzén in combinatie met stuwend gitaarwerk. Geen overdreven vibrato in zijn stem maar gewoon lekkere, niet ingewikkelde zanglijnen die echter heerlijk wegluisteren ! Het gitaarwerk is ook prima verzorgd en doet denken aan bands als Iron Maiden, In Flames en Him.

Het tweede nummer is “ Embrace ”.

Qua tempo sluit dit nummer naadloos aan bij het eerste nummer. Wat vooral opvalt is dat mij de gitaarloopjes erg bevallen, vooral de middenstukken van de nummers. Veel variatie en af en toe verschrikkelijk dreigende dubbele gitaarlijnen die het voor mij bijna onmogelijk maken om mijn nekspieren niet in beweging te laten komen !

Het derde en laatste nummer is “ World of beauty ”

Hé, geen snel begin !
Het tempo gaat een paar tandjes omlaag bij dit nummer. Dit nummer wordt ondersteund door prima keyboard werk. Wederom spreken de gitaarlijnen me het meest aan. Deze promo heeft naar mijn mening zowel positieve als negatieve kanten. Positief zijn in mijn ogen vooral het gitaarwerk en de cleane zang van Oskar die totaal niet vervelend overkomt.

Echter, om toe te treden tot de “groteren” in de metalscene zal nog wel het één en ander verbeterd dienen te worden ! Ondanks het feit dat Deliverance nog maar enkele jaren bezig is en de fijne kneepjes van het vak nog moet leren ben ik echter vrij positief over deze promo. Ze zijn reeds bezig met een tweede promo en barsten van het enthousiasme. Ben benieuwd waar ze eindigen !
Voor meer informatie kun je hun site bezoeken, waar ook MP- 3' s te downloaden zijn !

Peter

Een promo die ere en tijdje over heeft gedaan om bij ons aan te komen, deze schijf van Philosopher. De maatschappij van deze band, het duitse Ruptured Silence, doet er wel alles aan om de heren recensenten gunstig te stemmen. Niet alleen een schijfje in een plastic zakje met daarop een paar nummers, maar een promotional kit. Bij ruptured Silence betekent dit de cd zelf, een dvd met daarop clip's, songteksten, foto's en andere multimediaal entertainment en natuurlijk een set stickers en foto's. Niet geheel ongevoelig voor de verpakking de cd in de speler gedrukt en wat blijkt, juist ik heb een blanco cd thuisgestuurd gekregen. Na enige vertraging (ze hebben ook oktoberfesten daar en dan niet een lullig weekendje) toch de schijf ontvangen.

Philospher omschrijft zichzelf als lovecraftion death metal. H.P. Lovecraft heeft in het verleden veel schrijvers en filmmakers beïnvloed. Hij was bijvoorbeeld de uitvinder van de Ctulu-cult en term die de meeste metalfreaks wel ergens in een titel tegen zijn gekomen. Philosopher is dus niet de eerste of enige die zich door deze schrijver van rond de vorige eeuwwisseling laat inspireren, maar de sfeer van de boeken past wel prima bij de deathmetal.

En dus komen we aan bij de …………………….muziek. En die is goed. Ik ben niet de meest fanatieke death metal luisteraar, vooral omdat veel bands in dit genre me geen hele cd kunnen boeien, maar Philosopher spreekt aan. Over het algemeen tragere death metal met hier en daar een vleugje van de oude Death. De muziek doet wel vaker aan de death metal uit de jaren 90 denken, zwaar slepend, maar afwisselend genoeg om er voor te zorgen dat je door de cd heen begint te zappen. Gecombineerd met een goede productie is dit een heel aangenaam schijfje.

Ik wil niet alle nummers hier door gaan lopen, een paar uitschieters vind ik Beyond Darkness, What dwells beyond en Dreamside. Dit laatste nummer kun je van hun site plukken, naast ook Awakening senses. De muziek is een must om op zijn minst te luisteren voor liefhebbers van dit genre, dus zoek de site eens op als je van goede death metal houdt. 15 oktober is de officiele release in de benelux, ik verwacht dat je dan nog wel meer van deze band zult gaan horen.

Theo

Ps. Stickerverzamelaars stuur effe een mailtje, ik flikker ze toch maar in de kast

En alweer valt er een schijfje uit Zweden op mijn deurmat. Kwispelend kwam mijn Witte herder Akaya met het schijfje in de bek de woonkamer in, het is een demo van de band Lizard Eye.

Na de oprichting in 1999 waar alles nog in de kinderschoenen stond nam de band definitief vorm aan in 2001. Dat ze dat jaar niet stilzaten blijkt uit het feit dat er dat jaar 3 demo' s werden uitgebracht, te weten: “ Whiskey for snakebites ”, “ Diamond in the night ”en “ Lizard eye ” die gevolgd werden door een verzamel CD met de originele titel: “ Demos 2001 ” waarop alle songs van de demo' s terug te vinden zijn. In het jaar 2003 volgde de vierde demo genaamd “ Afterlife ” Hun nieuwste wapenfeit is “ Out of nowhere ” uit 2005.

De muziek is te omschrijven als klassieke Heavy Metal met Duitse metal trekjes. Bands die me te binnen schieten tijdens de eerste luisterbeurt zijn Gamma Ray, “oude” Iced Earth, Grave Digger, Rebellion en gitaarlijnen á la Iron Maiden. Kortom niet echt vernieuwend, maar iets wat goed is moet je niet proberen te veranderen is mijn mening. Dat ze al wat jaartjes meelopen is te horen aan de zeer strakke songs en de goede kwaliteit van de opname.

De demo opent met het nummer “ Your truth (and nothing but a lie) ”
Dit nummer begint met heerlijke gitaarriffs en dubbele bas ! Petje af voor de vrouwelijke drummer Elin Eriksson ! Een echte tempobeul die het uiterste vergt van de baspedalen. Van haar wil je geen schop in je hol krijgen ! Prima opbouw in het nummer en Lasse Gudmundsson trekt zijn scheur heerlijk los. Vooral zijn hoge uithalen smaken naar meer. Wat een screams, wow !

Het volgende nummer is “ Alive ”
Dit nummer lijkt veel op het bekende Gamma Ray werk. Lekkere power, een reffrein dat je meteen uit volle borst meezingt ( tot ergernis van mijn vrouw) en de bekende gitaarriffs die ervoor zorgen dat je meteen happy wordt als je dat nog niet bent.

Het laatste nummer van de demo is “ Into nowhere ”
Hé, is dit Grave Digger ? Marching in the fields…………….
Dit intro klinkt me toch wel heel erg bekend in de oren ! Het blijft gelukkig bij de intro dat vervolgd wordt met een degelijk strak nummer.

Mijn beoordeling over het geheel is eigenlijk tweeslachtig. Wat originaliteit betreft valt er niet veel vernieuwends te bespeuren aan de horizon. Echter de manier waarop het geheel in elkaar steekt maakt veel goed ! Het is retestrak, knalt van de power en vooral de opname kwaliteit is zeer goed verzorgd. Hou je van traditionele Heavy Metal met powermetal invloeden dan is het zeker de moeite waard om je eens te verdiepen in deze band !

Hou je van originaliteit dan is deze band echter niet wat je zoekt.

Peter

Na afgelopen jaar al verrast te zijn door de kwaliteiten van de jonge band Morning uit eigen land kreeg ik vandaag een promo van de band Evermoore uit Zweden.

Ongelooflijk wat loopt er een talent op metalgebied rond op deze aardkloot ! Om een indruk te geven over de leeftijd van de bandleden zal ik ze eerst even voorstellen.
Anna Snell – Zang (21 jaar)
Adam Johansson – Bass en grunt (17 jaar)
Jacob Ollander – Gitaar (17 jaar)
Alexander Timander – Gitaar (16 jaar)
Johannes Timander – Drums (14 jaar !!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

Wat moet je daar nu van verwachten gezien hun leeftijd zou je denken. Na de eerste geluiden van Evermoore was ik totaal overbluft ! Waar gaat dat heen met deze band in de toekomst, wat een retestrakke metal zetten ze daar neer ! Ondanks het feit dat er een vrouw aan het front staat heeft de muziek van Evermoore totaal niets met Gothic te maken zoals wellicht voor de hand zou liggen. Evermoore maakt een lekkere metalbrei van ouderwetse Heavy Metal met invloeden uit de Trash- en Death Metal ! De songs hebben een heerlijk opzwepend speed/trash ritme met adembenemende double bass en af en toe een grunt waar je haren van recht overeind gaan staan !

De promo opent met “ Out of the shadows ”.
Nadat in eerste instantie lijkt alsof mijn CD-speler ontploft blijkt gelukkig dat dit het intro is waarna met een brute gitaaraanval de CD verder draait in mijn speler. Tijdens dit nummer heb ik moeite mijn nekspieren in bedwang te houden, wat een power ! Zangeres Anna heeft een lekkere stem in het geheel en drummer Johannes timmert er op los alsof hij in Zweden een bos moet omhakken ! De gitaartandem, ondersteund door een basbeul maken dit tot een heerlijke opener. Dat smaakt naar meer !

“ Guardian Angel of light ” is het tweede nummer van dit schijfje.
Met een rochelende Adam aan het begin wordt het gaspedaal weer flink ingedrukt. Ik krijg het vermoeden dat er op dit schijfje geen rustpuntjes staan om even bij te komen !

Als het derde nummer “ Finally found the end ” opent met kerkklokken wil ik net een kaarsje aansteken als ik van schrik de aansteker uit mijn hand laat vallen ! Ze hebben het gaspedaal weer gevonden al wordt deze tijdens dit nummer wat minder ver ingedrukt. Indrukwekkend is het gitaarduel halverwege het nummer.

Het laatste nummer heet “ Where we belong ”
De afwisseling tussen de cleane zang van Anna en de gore grunt van Adam maken van dit nummer een avontuurlijke belevenis !

Tot mijn verbazing staat er nog een nummer op de promo, al is deze niet vermeld op de cover. Dus wat de titel is weet ik helaas niet ! Het opent zwaar doomachtig om na enkele tientallen seconden uit te monden in een orgie van geluid en grunt, wat een toetje ! Samenvattend is deze promo een fantastisch werkje geworden van zeer talentvolle Zweedse jonge gasten waarvan we hopelijk nog meer gaan horen !

Aan hun instelling zal het niet liggen na hun biografie gelezen te hebben. Hun ambitie is om zoveel mogelijk live te spelen en hun muziek wereldwijde bekendheid te geven. Hun filosofie is dat een band nooit hard genoeg kan werken om succes te krijgen.
Petje af ! Voor meer info bezoek eens hun site:

EVERMOORE – FINALLY FOUND THE END

1. Out of the shadows
2. Guardian Angel of light
3. Finally found the end
4. Where we belong
5. ?

Peter

Deze pluizige knaagdieren brachten hun eerste demo al uit in 1994. De cd “Take no Prisoners“ is hun vijfde volledige album sinds die tijd. De afgelopen jaren hebben van het eerdere werk al het een en ander gedraaid. Toen de vraag binnenkwam of we een promo wilden ontvangen was de reactie natuurlijk ook positief. Helaas spelen de heren van Chinchilla sneller dan dat ze hun spullen opsturen, maar uiteindelijk is hij dan toch binnen.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, Chinchilla maakt duitse power metal en dat is duidelijk te horen. Metal die lekker wegluistert, vaak vertrouwd voor komt en niet altijd even origineel is. Met name het nummer Rich Hounds heeft wat van de happines die Helloween had ten tijde van doctor Stein en het openingsnummer gaat stevig van start zoals we dat in dit genre met wel meer openingstracks horen.

Gelukkig is het niet al te erg allemaal. De nummers onderling hebben wel de nodige varieatie en muzikaal is het allemaal goed voor elkaar, hier en daar wordt wel afgeweken van de gebakende paden en nummers als Lost Control en Money Talks klinken gewoon erg goed. Vergeleken met andere bands in deze muzikale hoek is de zang van Thomas Laasch wat vlak. Op de ballad Silent moments na is dit echter geen probleem, het geeft juist wat eigen geluid aan het geheel.

Al met al, ondanks de vertrouwde klanken, hebben de pelsdieren een goed product neergezet, maar of het goed genoeg is om buiten hun thuisland echt groot te worden betwijfel ik. Voor de liefhebbers van de power metal is het schijfje zeker een luisterbeurt waard.

On Hallowed Ground (8)

Stairway is een band uit Warwickshire, Engeland die al bestaat sinds 1982 in de huidige line-up. Dat hun inspiraties veelal uit de New Wave Of British Heavy Metal komen ligt dan ook voor de hand.De debuut CD “No rest: no mercy” kwam uit in 1993 en werd geproduceerd door Paul Hodson (Hard Rain/ Bob Catley)

In 1999 kwam hun tweede schijfje “Bleeding Heart” uit gevolgd in 2002 door “On Hallowed ground”. In 2004 tekende Stairway een platendeal met Retroactive Records in de U.S. Hun eerste wapenfeit bij deze platenmaatschappij is een re-release van het album “No rest, no mercy” uit 1993 dat eind dit jaar uit zal komen.

“On hallowed ground” is een CD waar de ervaring van af spat !

Muzikaal gezien is het een kruisbestuiving tussen bands als Savatage, Whitesnake, Magnum en de klassieke NWOBHM invloeden.Kortom, geen eenheidsworst maar variatie alsof je een vijfgangen-menu voorgeschotelt krijgt !

Zanger/gitarist Graeme Leslie en gitarist Pete Jennens vechten heerlijke duels uit met elkaar voorzien van een brute ritme-sectie verzorgd door Andy Edwards op drums en Rob Jennens op bas.

Het eerste nummer “Under the gun”opent met een lekker orgeltje waarbij ik meteen aan het nadenken kwam wanneer ik voor het laatst in de kerk was geweest. Echter voordat ik eruit was greep het nummer me bij de ballen ! Heerlijke midtempo rock volgde op de zoete voorspijs ! Mijn favoriete song “Deo Valente” heeft een speelduur van ruim 10 minuten en is een juweeltje !

Na door het rustige intro meegevoerd te worden naar een andere wereld wordt je na ruim drie minuten ruw teruggesmeten op aarde als de gitaren je laten beseffen dat je wel degelijk met een metalband te maken hebt !
“Silent dreams” is een heerlijke ballad om even weer op adem te komen, wat een gevoel in het gitaarwerk !
“The sky is beautiful” hakt er weer lustig op los om vervolgens aan te komen bij het laatste nummer van de CD: “Foolish heart”
Dit bluesnummer klinkt heerlijk weg !
In gedachten zit ik van een Amsterdammertje te genieten bij mijn favoriete oerkroeg Schiller !
Voor de liefhebbers van stevige hardrock met veel variatie is Stairway zeer zeker een aanrader !
Voor meer info kun je hun site bezoeken: www.stairwayonline.co.uk

Tracks On Hallowed Ground:

1. Under the gun
2. Liar
3. Justify
4. Deo Valente ( Thy will be done )
5. Stop the pain
6. Silent dreams
7. Saviour
8. The sky is beautiful
9. Foolish heart

Peter

Tremendous Malice (8)

Vorig jaar in de uitzendingen heb ik van de eerste promo van deze band zo'n beetje alle nummers gedraaid. Daarom was ik zeer verheugd de nieuwe promo van hun te ontvangen. In eerste instantie deed het materiaal me sterk denken aan de eerste schijf, maar na die ook nog eens te hebben beluisterd kan ik weinig anders zeggen dan dat ze nog een aantal stappen voorwaarts hebben gedaan.

Infernal Vengeance is ontstaan rond Karl Beckman, ex lid van Mithotyn. Voor een deel vind je deze invloeden ook weer terug bij Infernal Vengeance. Infernal Vengeance maakt vrij zware stuwende metal, met een soort swing erin die er voor zorgt dat het erg lekker in het gehoor ligt. Geheel in Scandinavische stijl wordt er druk gezonden over veldslagen en het zwaaien met zwaarden op een manier die hier en daar wat aan Manowar doet denken, zeker als je het intro hoort van By the end of the day, waar Karl met een Schwarzenegger accent de strijdkrachten motiveert. Al is de sfeer in de Manowar stijl, de muziek is een aantal tandjes harder. In de zang zit een stuk minder grunge dan in het vorig zangwerk van Karl. Iets wat de schijf zeker ten goede komt. Het werkt verfrissend na de grote hoeveelheid grungestemmen die tegenwoordig te horen zijn. Elk nummer bevat een heel scala aan tempowisselingen, maar deze jongens weten al die afwisseling in de nummers te stoppen zonder dat het een rommeltje wordt.

Op Tremendous Malice zijn een vijftal nummers te horen. Opener Glorious North gaat meteen stuwend van start en geeft de toon voor de rest al een beetje aan. Naar mate het nummer verder komt zakt het helaas lichtelijk in. Track 2 is de titelsong en had voor mij als opener gemogen. Dit nummer begint wat minder spectaculair maar heeft een hele lekker opbouw er in zitten met veel afwisseling. Ook het derde nummer The Dark gaat op deze voet verder. Bij het vierde nummers zakken we naar een iets trage ritme, een zwaar stuwend nummer. Bij de afsluiter By the end of the day beginnen we met een gesproken intro waarin een korte beschrijving wordt gegeven wat je moet kunnen om na de landing je tegenstanders te kunnen verslaan. Meteen hierna barsten de gitaren los en walsen we met een rap tempo het nummer door.

Al met al een schijf die me doet wachten op een volledig album. Op hun site zijn een aantal teasers te downloaden. Ik kan alleen maar zeggen doen en luisteren die hap.